Centraal Museum Utrecht: een bonte verzameling kunst

Verwarring alom. Frustratie zelfs, in zekere zin. Een bezoekje aan het Centraal Museum in Utrecht blijkt niet per se een positieve uitwerking op de gemoedstoestand te hebben.

Elf verschillende exposities in verschillende vormen en maten; het klinkt alsof er voor ieder wat wils is. De thema’s lopen uiteen van oude kunst, archeologie en moderne kunst tot mode en zogenaamde ‘toegepaste kunst’, wat dit ook moge betekenen. Deze eclectische collectie schept onduidelijkheid over wat precies de samenhang en daarmee hoofdgedachte van het museum is.

Verdeeld over een gebouw dat vroeger dienst heeft gedaan als zowel klooster, weeshuis, militaire paardenstal en psychiatrisch ziekenhuis wordt de bezoeker langs alle exposities geleid. Schilderijen van middeleeuwse adel die déjà vu’s opwekken, beelden die van tandpasta gemaakt lijken te zijn en foeilelijke mode van het wel degelijk gerenommeerde ontwerpersduo Viktor & Rolf zijn in één ruimte uitgestald onder de naam ‘Topstukken uit de collectie’. Een verdwaalde Karel Appel doet nog hoop geven dat er wel degelijk interessante stukken aanwezig zijn, maar de gedachte achter deze bonte verzameling kunst is me nooit helemaal duidelijk geworden.

De andere exposities zaaien al net zo veel verwarring. Ogenschijnlijk doodnormale schoenen, melige tekeningen die in een minuut in elkaar geflanst lijken te zijn en hangende spijkerboeken begeleid door atonale muziek doen de vraag oprijzen wat het tegenwoordig nog betekent in een museum te mogen exposeren. Even dacht ik een lichtpuntje te hebben gevonden toen ik in een donkere ruimte aankwam waar een eeuwenoud schip stond opgesteld. De ondragelijke stank van het opgegraven schip negerend zocht ik naar een lichtknopje dat ik nooit zou vinden. De plotselinge inzet van duistere, schelle geluiden die het geheel nog wat angstaanjagender maakten deden mij uiteindelijk eerder de ruimte ontvluchten dan ik eigenlijk had gewild.

Ook de tentoonstelling over de geschiedenis van het gebouw wist me te boeien. Helaas bestond deze expositie enkel uit hangende tekstborden, onhandig gepositioneerd zodat je het ene bord niet kon lezen zonder tegen het andere bord aan te lopen.

En dit terwijl het gebouw zelf zoveel mogelijkheden biedt. Het voormalig klooster heeft talloze grote, mooie ruimtes die zich perfect lenen voor exposities en de organisatie heeft hier dan ook goed gebruik van gemaakt. De tentoonstellingen zijn ruim opgezet, wat de bezoeker een rustgevend en tijdloos gevoel geeft. Het gebouw heeft echter zoveel ruimtes dat het weer ingewikkeld wordt je te oriënteren, maar gelukkig geeft de bewegwijzering meestal snel duidelijkheid. Vanuit het trappenhuis naar buiten gekeken valt pas op hoe mooi het gebouw eigenlijk van buiten is; met spitstorentjes en binnentuin doet het geheel aan een kasteeltje denken. Bij de entree is dit echter niet te zien: de goedkope groene letters achter de ruiten die de woorden ‘Centraal Museum’ vormen doen eerder aan een kinderdagverblijf denken dan aan een kasteel of museum.

Zoveel mogelijkheden, zoveel variëteit, en toch wist niks me echt te boeien. Dat wat interessant was, is al te vaak getoond of was niet goed uitgewerkt en dat wat origineel was, was te onbegrijpelijk om het interessant te kunnen noemen. Dus ja, voor ieder wat wils in het Centraal Museum. Maar je moet er van houden.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in CampusCompany MediaProducties en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s